De Gouden Stuurpen

Gisteravond stapte ik goed gemutst op mijn fiets op weg naar Van Noord. De ALV is toch altijd weer heel gezellig. Het Bestuur neemt ons mee in een terugblik op 2025. En er wordt vooruitgekeken naar het nieuwe fietsjaar met als blikvanger het toerprogramma.

Ik verheug mij ook altijd weer op de kritische vragen die er vanuit de groep aanwezigen worden gesteld aan het Bestuur. Waarbij ik mij dan wel regelmatig afvraag of al die vragen nu wel echt serieus bedoeld zijn. Mag ik hier nu hard om lachen, of kwets ik iemand dan onbedoeld? Vaak duurt de tijd die ik nodig heb om dit in te schatten zo lang dat het moment alweer voorbij is. Tenzij iedereen meteen hard gaat lachen, want dan kan ik veilig meedoen.

Toen onze Voorzitter het woord gaf aan Mari, was mijn stemming nog steeds relaxed. Mari zou vanavond de winnaar van de Gouden Stuurpen bekend maken. Ik was benieuwd welk verslag of verhaal hij gekozen had. Ik heb het oordeel van Mari, van beroep journalist, hoog staan. Daarom ging ik er eens goed voor zitten.

Als eenmansjury nam Mari het woord en hij somde de genomineerden op. En toen lichtte ineens het display DEFCON 1 op aan de binnenkant van mijn ogen. Want hoorde ik daar nu ook mijn verslag van het Klavertje voorbij komen? Ik begon ongemakkelijk heen en weer te schuiven op mijn stoel. Het zal toch niet…..? Nee, er waren veel betere en scherpere verslagen en verhalen gepubliceerd, stelde ik mezelf gerust. Ik hoefde mij geen zorgen te maken.

Ah gelukkig….daar kwam de bijdrage van onze Secretaris Albert Veraart, ‘de Avondetappe’, al voorbij. De wereld ziet er binnen Vlek 15 toch wel wat anders uit sinds Albert tot het Bestuur is toegetreden. Wat een creativiteit legt hij aan de dag! Zijn stukje over de Avondetappe is meesterlijk. Al vond ik de rebus best lastig.

Ik ging weer wat makkelijker op mijn stoel zitten. Mari had vast dit verhaal gekozen. Want stel je voor dat de keuze op mijn bijdrage zou vallen. Ik had helemaal geen speech voorbereid. Je ziet het wel bij de Oscaruitreiking, al die acteurs en actrices die in hun dankwoord hun ouders, grootouders, kinderen, huisdieren en oud-leraren van de theaterschool bedanken. Wat een druk moeten die mensen voelen als ze daar op dat podium staan. En dan hebben we het nog maar over de Oscars. De Gouden Stuurpen winnen, da’s wel even andere koek!

In gedachten verzonken merkte ik dat er geapplaudisseerd werd. Maar waarom keek iedereen naar mij? Had Mari zojuist echt mijn naam genoemd als winnaar van de Gouden Stuurpen? Met knikkende knieën waggelde ik met mijn gipsklompvoetje naar voren. Door mijn hoofd schoten al die vorige winnaars met hun fraaie verhalen. Mag mijn naam daar nu echt tussenstaan? Wat een eer!!

Onder het genot van een kopje groene thee heb ik vanochtend dit stukje geschreven, met zicht uiteraard op de Gouden Stuurpen. Ik vroeg mij al schrijvend af wat dit nu eigenlijk voor mij betekent, het winnen van deze prestigieuze prijs. Ben ik nu wel klaar en hoef ik mezelf niet meer te bewijzen? Kan ik nu rustig achterover leunen en zo nu en dan als redactielid een bijdrage van één van de leden op de website zetten? Kan mijn rol beperkt blijven tot deze administratieve handeling? Waarbij ik natuurlijk wel goed moet blijven opletten, want het winnen van de Gouden Stuurpen betekent dat de zware taak van de eenmansjury dit jaar op mijn schouders rust.

Maar nee, van een verslapping zal bij mij geen sprake zijn. Ik vind het schrijven veel te leuk. En ik zal ook met plezier al die verhalen, ritverslagen, columns etc. van onze leden blijven lezen. Het laat zien dat onze club springlevend is! Laten we dat ook in 2026 blijven vasthouden.

Albert van Veen