Met angst en beven hielden we de afgelopen dagen de weerapps in de gaten. Nee, dat zag er niet goed uit. Storm, regen, wat dies meer zij. Toch was het geen optie om niet te gaan fietsen, of om de rit te verplaatsen, want… het was de Soeprit! En om eerlijk te zijn: de Soeprit mag best oncomfortabel en guur zijn. Bibberend, verkleumd, klappertandend, onder de modderspetters aan de soep. Zo hoort het.

Ritverslag zaterdag 12 september 2026, Amsterdamse Bos.

We zijn voor een koffiestop weer eens bij Keijzer in Leimuiden, herstel: partycentrum Keijzer. Voor de meesten van ons was het laatste bezoek toch gauw een jaartje of wat geleden. We herinneren ons nog de lompe eiken stoelen en de wonderlijke verlichting: op karrewielen gemonteerde lampenkapjes. We herinneren ons ook de humeurige gastheer. Maar wat een verrassing: De uitbaters (Sjaak en Joke heten ze volgens hun site) hebben afscheid genomen van hun jaren 70-interieur. Ze hebben het verruild voor jaren 80-oubolligheid. De karrewielen zijn nu vormeloze lampen van bruin rookglas en er staan nu stoelen met een ruwe stoffen bekleding. Bij welke opkoper zouden ze die hebben weggesleept?  Zouden ze wellicht ook hun koffieketel hebben vervangen door een  espressomachine?

Woensdag 5 augustus hebben we jullie geïnformeerd over het nieuwe systeem voor het kilometerklassement. De registratie doe je sindsdien eenvoudig zelf via deze pagina op de website

De zomer is nog volop gaande. Komkommertijd, zou je zeggen. Maar niet bij Vlek 15. Daar gebeurt gewoon van alles. Zo werden de leden een week geleden gemachtigd om voortaan zelf hun kilometers te registreren. Dat invullen blijkt overigens een fluitje van een cent. Ook voor Jim. Of misschien beter: bij uitstek voor Jim. Want voor een voormalig accountant is dat natuurlijk een eitje.

In 1989 zagen het kilometerklassement van Vlek 15 het levenslicht. Daarmee begon een mooie traditie die inmiddels een vaste plek heeft binnen onze club. 

Wij weten allen dat het lieflijke klavertje, dat nuttige plantje dat zo goed stikstof aan de grond bindt,  drie blaadjes telt. Ontbreekt er eentje, dan is er wat mis mee en mag het eigenlijk geen klavertje heten. Maar ondanks het feit dat de plattegrond van ‘ons Klavertje’ dit jaar maar twee blaadjes liet zien, was er niks mis mee.

Op 4 en 5 juli werd het Vlek 15 Fietsweekend 2026 georganiseerd. Hier volgt een verslag van dit event.

Er was eens, heel lang geleden. Om precies te zijn: het jaar 2004. Vlek 15 vierde zijn 20-jarig bestaan met Emile als voorzitter, ondersteund door secretaris Henk E en penningmeester Ben. PeterdG, Klaas en Abra vormden de toercommissie. Zo staat het allemaal keurig opgetekend in Het Laatste Nieuws nr. 101, samengesteld door de nieuwe redactie: Pieter, Herman Roem en LeoW. Dat drietal nam destijds met enige gezonde spanning het stokje over van Kees Arnoldus, die jarenlang had gezorgd voor een steeds dikkere én fraaier vormgegeven editie van ons clubblad.

Met z’n zevenen waren we die zaterdagochtend samengekomen voor  ‘Omloop het sprookje’. Het getal 7 en een bijpassend sprookje, dan kom je al snel uit bij de 7 geitjes. En die waren er klaar voor: Arnold, Marcel Moons, Ad, Ron, Albert Veraart, Mark en Jacco.

In mijn wiel kruipen

Waar vissers graag opscheppen over de grootte van de vangst, hebben fietsers onderling vaak een ander gesprek. In het fietserslatijn worden voor de rit goed en wel begint vaak eerst de excuses gedeeld waarom vandaag wel eens een wat mindere dag zou kunnen zijn. Kwaaltjes of (nog liever) een probleem met het materiaal – er zijn zo wat dingetjes, kortom, verwacht mij niet te lang en niet te veel op kop! Om vervolgens iedereen flink uit te knijpen…

Ongeveer zoals een gemiddelde Japanner Amsterdam aandoet, scheurden wij op zaterdagmorgen 20 juni door Amsterdam (foto 1). Ongeveer alle hoogtepunten kwamen we op onze route tegen. Amsterdamse bos, Vondelpark, roze tram, grachtengebied, bloemenmarkt, Anne Frankhuis, paleis op de Dam, het IJ, Olympisch stadion, Rijksmuseum en Paleis op de Dam. We zijn niet overal gestopt voor een foto, maar dat kijken we later nog even na in een gids.

T25 had afgelopen zaterdag weer eens een 'externe' rit. Ik voel er altijd wat ongemak bij. Niet bij de rit zelf  - daarmee zit het doorgaans wel snor - nee, het is de aanduiding 'extern'. Jeugdtrauma. Op kostschool leefden wij als internen in een voortdurende guerrilla met de externen. Die buitenpoorters waren maar watjes wisten wij, met dat soort wilde je niet geïdentificeerd worden. Het zal daarmee te maken hebben. Ik wil niks meer met extern te maken hebben.

De rit naar Meijendel geldt binnen de Vlek-gelederen als een ietwat beladen tochtje. Want door de jaren heen is deze rit synoniem geworden voor het afscheid van Vlek 15, min of meer een gedwongen afscheid omdat je het tempo niet meer aankunt. Weinigen kijken dan ook uit naar de rit. Zo niet Dirk de Haan.

Als er iemand zou zijn die zich met hart en ziel in fietsen op de woensdagochtend zou storten, is dat Kees Arnoldus. De Master der Masters. De verbinder van de dinsdagavondgroep van ‘vroeger’. Ik hoor hem nog zeggen: ‘Compact rijden!’ Ook als we een stukje ‘vrij’ mochten rijden communiceerde hij dat altijd goed.

T25/28 rit, Corso, fotomoment inlassen en er zijn grenzen aan het nut van voorrijden.Vorig jaar was mijn maiden rit als ritmeester de rit door de Bollenstreek en het leek me handig om deze dit jaar weer als ritmeester te doen. De route kende ik nog wel maar ik begreep ondertussen dat het de voorkeur heeft dat de ritmeesters voorrijden om onverwachte zaken voor te zijn.

Op zondagochtend 12 april 2026 meldde ik mij bij Van Noord voor de rit naar Uithoorn. Ik had de ritaankondiging van Gonda aandachtig gelezen. Daarin schreef zij dat haar naam was ingevuld als ritmeester in het toerprogramma bij deze rit en dat zij daar pas later achter kwam. Gelukkig vond zij tijd om de rit samen met Mari voor te rijden. De voorbereiding was dus dik in orde. Alleen de koffiestop…..het zou mogelijk even zoeken worden om een zaak te vinden die om 10.00 uur al open was, zo viel er in de aankondiging te lezen.

(Van de verslaggever van de Limburgse courant)

Zaterdag 4 april was het tijd voor de traditionele Paasrit en -lunch. Zoals goede tradities betaamt gaan deze met de tijd mee. Het bestuur had in haar wijsheid besloten om niet één, maar twee Paasritten open te stellen. Dit lokte maar liefst 25 Vlekkers naar Van Noord. Gonda en Mari waren veruit de belangrijkste. Daarover later meer. Dertien leden kozen voor de T25-rit onder leiding van Hans S. En 9 leden gingen met mij mee. Probeer ze te herkennen aan hun helm op onderstaande afbeelding.

Het zal toch niet waar zijn...? Wat vast staat is dat de toercommissie geen grappen uithaalt. Want eindelijk is het woensdag 1 april en eindelijk gaan de avondritten weer van start. Welkom voor vertrek om 18.45 uur bij de Jumbo. Maar jullie secretaris... kon deze datum ook niet zomaar voorbij laten gaan.

Is het nou echt zo of lijkt het maar dat de groep T25’ers bij elke start verder uitdijt ten koste van het aantal Vlekkers dat zich meldt voor de T28-rit? Ook deze laatste zondag van maart bleek de animo om met T25 naar Wassenaar en Kaaglanden te fietsen , deze keer aantoonbaar groter dan het handjevol renners dat met T28 mee wilde. Het kan niet alleen verklaard worden uit het feit dat het gezelschap van T25’ers, door sommigen nog steeds hardnekkig met masters aangeduid, (opmerkelijk, want zijn we inmiddels niet allemaal masters bij Vlek?) zoveel prettiger is. Ik heb wel eens gehoord dat het bij T28 soms ook best wel leuk is om mee te fietsen. Nee, dat zal het niet zijn.

Zondag 29 maart vertrokken we stipt om 9.00 uur met 22 leden voor onze ritten naar de Kaag respectievelijk het olympisch stadion. Het appje van Gonda over de zomertijd en het verzetten van de klok had dus goed uitgepakt. Hoewel? Gonda zelf was er niet ;-). Anyway, aanstaande woensdag gaan we om 18,45 uur weer van start met de avondritten. Een bijzondere dag, want dan is het fietsseizoen natuurlijk pas echt gestart. Deze dag grijpen we graag aan voor onze volgende stap met oog op de veiligheid binnen ons Vlek-peloton. Want kijk maar eens om je heen... we worden langzaam maar zeker allemaal een dagje ouder.  

Dit is een verslag van de rit naar de Mariënwaerdt op 21 maart 2026, geschreven door Dick Loef

Met elf  man vertrokken we vanaf Van Noord. De route ging richting Leiden via het Bentwoud en Zoeterwoude Dorp. Het weer was goed, al was het wel aan de frisse kant. Er stond weinig wind, wat zorgde voor prettige omstandigheden om te fietsen.

Al jaren neem ik me voor om wat vaker met Vlek een weekendrit te rijden. Met een gemiddelde van 0,5 rit per jaar over de laatste jaren, zou dit geen ingewikkelde opgave moeten zijn. Afgelopen zondag was het zo ver. Alhoewel....het liep nog bijna mis doordat ik halverwege op weg naar Van Noord ontdekte dat ik geen bidon bij me had. Enfin (ik woon niet heel ver van Van Noord), ik arriveerde op de valreep bij het vertrekpunt, mét bidon - waaruit ik overigens pas na 65 km, ongeveer in de straat waarin ik woon, min of meer plichtmatig het eerste en enige slokje van de dag zou nemen, maar dit terzijde.

De dag dat je wist die zou komen. Is dat bij mijn vrouw Elisabeth 21 december, omdat daarna de dagen gaan lengen. Is dat bij mij dit jaar 21 februari. Dat is de dag die gemarkeerd staat in mijn agenda, omdat we dan aan de goede kant van de winter zitten. Na een lange periode van kilte, guurheid, lange donkere dagen gloort er licht aan het einde van de tunnel.

Hier in huis worden soms felle discussies gevoerd over de kwaliteit, de functionaliteiten en het bedieningsgemak van onze fietscomputers. De strijd tussen enerzijds mijn Garmin en anderzijds haar Wahoo eindigt steevast onbeslist. (Maar dat is enkel omdat ik de strijdbijl al in een vroegtijdig stadium wens te begraven want met dat messenblok in de keuken binnen handbereik kies ik - o wat een lafheid - toch maar voor een afloop zonder bloed vergieten).

Tijdens de jaarvergadering op 16 januari 2026 stond voor de tweede keer in de geschiedenis van Vlek 15 de Gouden Camera op het spel. Het beeldige broertje van de Gouden Stuurpen, zogezegd. Mari had mij enkele weken geleden al laten weten dat ik als winnaar en trotse bezitter van de Gouden Camera 2025 dit jaar als éénmansjury zou moeten optreden. Een hele verantwoordelijkheid. Ik weet niet of hij had voorzien dat ik de begeerde trofee aan het eind van de avond zelf weer mee naar huis zou nemen. Anyway, ik leg het hieronder allemaal uit.

Gisteravond stapte ik goed gemutst op mijn fiets op weg naar Van Noord. De ALV is toch altijd weer heel gezellig. Het Bestuur neemt ons mee in een terugblik op 2025. En er wordt vooruitgekeken naar het nieuwe fietsjaar met als blikvanger het toerprogramma.

Tijdens de ALV wordt het toerprogramma's 2026 toegelicht. Via de oranje of blauwe knop op de pagina "Toerprogramma" kan je deze bekijken voor T25 resp T28. Handig is natuurlijk ook de  doorlopende toerkalender. Je kunt eenvoudig door die kalender scrollen om alle aankomende ritten te verkennen.

Het jaar 2025 is voorbij gevlogen... Zo snel dat zelfs het traditionele Vlek-uitje er vorig bij in is geschoten. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Het Vlek-uitje 2025 vindt daarom alsnog plaats op zondag 25 januari 2026! We gaan dan samen naar Hoogerheide voor de "Grote Prijs Adrie van der Poel". De save-the-date staat als het goed is al in jullie agenda's.

Zondag 15 februari: tweede gravelrit Vlek 15

Zaterdag 15 november eerste officiële Vlek-gravelrit “Gravelerwaard”

Wie nu nog twijfelt aan het succes van het woensdagochtendfietsen had vanmorgen maar eens een kijkje moeten nemen van Noord. Daar stond een heus peloton van 9 man en 1 vrouw deels in korte broek, deels in wintertenue klaar voor een ritje door de Krimpenerwaard.  En daarmee mag je toch wel concluderen dat die doordeweekse ritjes aanslaan.

Zaterdag 18 oktober verzamelden de mannen en vrouwen van Vlek 15 zich rond 9 uur bij van Noord voor de gecombineerde “Soeptocht”. De T25 was massaal aanwezig waardoor de 28’ ers er een beetje bleek bij afstaken. Er waren drie  sportievelingen in een korte broek. In een rustig T25 Mastertempo trapten we via Bodegraven en Zwammerdam langs de Meije naar het begin van de westelijke oever van de Kromme Mijdrecht (ook voor mij een nog onontdekt juweeltje van een pad).

Soms zitten je weekends vol afspraken. Ik keek uit naar de rit die Einte had voorbereid en als je de kaart bekijkt begrijp je me. Via Benthuizen reden we langs de Vliet en om Delft heen richting Gouda. Wat een zegen, op de terugweg stond die 7 Beaufort in ons voordeel.

Hoewel Weesp dit jaar al eerder op het programma stond, weerhield dat niet iedereen ervan om opnieuw op de fiets te stappen. Met z’n negenen vertrokken we voor een mooie rit richting deze bekende bestemming. Het was heerlijk fietsweer: droog, een fijn zonnetje en weinig wind.

Afgelopen dinsdag en woensdag waren de laatste avondritten van dit seizoen. Een mooi moment om terug te blikken. En de grafiek laat het duidelijk zien: het was "meer-meer-meer" in 2025.

Omdat de broer van Leo Wartenbergh net zo gek is van fietsen als Leo zelf sturen die twee elkaar regelmatig foto’s van opvallende situaties die ze onderweg tegenkomen, situaties uiteraard met een link naar fietsen. Kortgeleden liep Leo’s broer langs een woning in het Limburgse Voerendaal waar zijn blik werd  getroffen door een opvallend hekwerk: een staketsel  opgebouwd uit afgedankte fietsen en delen ervan. Opgesteld in een  museum zou het misschien een ‘installatie’ heten. Maar je hoeft er niet voor naar het museum. De maker heeft zijn levenswerk gewoon in zijn of haar voortuin geplaatst. Huisvlijt of kunst? Wie het goed wil beoordelen moet even afstappen in Voerendaal aan de Hoolstraat.

We hebben natuurlijk niet alleen prachtige fietsen, maar sinds dit jaar ook een sjieke website... en die bekijken sommigen dan weer op hun sjieke i-phone... maar hoe saai voelt dan toch die grijze "V" als snelkoppeling op het startscherm. Gelukkig heeft Henri Bontenbal in dit geval gelijk: "Het kan echt anders"! 

Als T25-rit stond voor 21 september Hoek van Holland op het toerprogramma met Jan Driesen als ritmeester.

“Als ik één van mijn drie fietsen (gravelbike, racefiets, mountainbike) moest wegdoen, zou het de gravelbike zijn, maar als ik maar één fiets mocht houden, zou het de gravelbike zijn.” 

7 september 2025. Op een mooie zonnige zondagmorgen bij van Noord onder het genot van een kopje koffie was het gesprek, gaan we naar Rotterdam of naar Amsterdam. Voor de T28 rit had Frans een cirkel rond groot Rotterdam bedacht met de Beneluxtunnel als baken en voor T25 wilde Egbert ons laten genieten van de Amsterdamse grachten. De schrijver van dit verslag koos ondanks zijn Rotterdamse roots voor een rustig ritje naar de grachtengordel. En dat bleek een goede keuze. Heerlijk peddelden we met zijn zessen al keuvelend over o.a. sport (de aanstaande WK atletiek in Tokyo, de Vuelta), hobbies en familiewetenswaardigheden noordwaarts. Voor Zwammerdam kwamen we bij een bocht op vers splitgrind precies daar waar donderdagmorgen Peter W. een lelijke schuiver had gemaakt en Margreet kon ons daar een en ander beeldend over vertellen. Sterkte Peter!

De eerste rit na de zomerstop. In het toerprogramma wordt die aangeduid als Zomerpraat. Het veronderstelt een kalm ritje met wat gebabbel onderweg. ‘Hoe was je vakantie? Oh ja, leuk. Waar gingen jullie ook alweer naartoe?’ Dat soort small talk dus. Maar een kalm ritje? Wij echte masters, constateren achteraf dat de vaart er best in zat.

De belofte aan mijn medefietsers (tot Parijs) om nog een verhaaltje in Vlek te schrijven over de fietstocht naar Valencia afgelopen juni ligt al een tijdje op me te wachten. Vandaag, 22 augustus moest het er maar van komen.

Hoe zat dat ook alweer met die dinsdagavondritten? Kwamen er nou te weinig (echte) Masters? Of te veel wannabe Masters? Overdag hebben die geen tijd, er moet gewerkt worden. Ja, ze zouden wel willen. Gewoon als het lekker weer is overdag een stukje fietsen. Op de woensdagavond wordt er snoeihard gereden. Ook geen optie. Blijft over de dinsdagavond. Er wordt  behoorlijk vlot gereden door wat we in Vlek-kringen de T28’ers noemen, of ook wel de Doortrappers. Ik geef ze geen ongelijk. Als niemand ‘tandje’ roept, kan het tempo opgevoerd worden. De thuiszittende Masters keken ondertussen met lede ogen naar de data op Strava. Er zat niets anders op dan hun eigen rondjes te fietsen, gewoon overdag, in hun eigen tempo. De meeste Masters hebben de tijd aan zichzelf, in tegenstelling tot de wannabe Masters. Tenminste, als ze geen oppastaken hebben of voor de zoveelste keer op vakantie moeten.

In Nederland hebben we meer verkeersborden dan goed is voor de mens. En dan ook dit nog: wat moet Ons Soort Mensen nu met zo'n waarschuwingsbord voor bouwvakkers! Het bord werd in Barendrecht door een van onze lezers in Barendrecht gesignaleerd.