Is het nou echt zo of lijkt het maar dat de groep T25’ers bij elke start verder uitdijt ten koste van het aantal Vlekkers dat zich meldt voor de T28-rit? Ook deze laatste zondag van maart bleek de animo om met T25 naar Wassenaar en Kaaglanden te fietsen , deze keer aantoonbaar groter dan het handjevol renners dat met T28 mee wilde. Het kan niet alleen verklaard worden uit het feit dat het gezelschap van T25’ers, door sommigen nog steeds hardnekkig met masters aangeduid, (opmerkelijk, want zijn we inmiddels niet allemaal masters bij Vlek?) zoveel prettiger is. Ik heb wel eens gehoord dat het bij T28 soms ook best wel leuk is om mee te fietsen. Nee, dat zal het niet zijn.
Dan moet het toch te maken hebben met de realiteit dat ook bij een groeiend aantal T28’ers de jaren gaan tellen. Dat het allemaal wat lastiger wordt om dat tempo bij te benen, dat je stiekem hoopt dat iemand lek rijdt om even op adem te kunnen komen, dat de beentjes na de rit ineens veel meer tijd nodig hebben om het zuur kwijt te raken. Ja, daar moet het mee te maken hebben.
Maar laat er geen misverstand over bestaan: bij T25 worden deze T28’ers – laten we ze Afvalligen noemen – met groot enthousiasme verwelkomd.
Vooral wanneer ze na enig aandringen nog wat kopwerk willen doen. Jammer is dan weer wel dat ze de T25-mores nog niet kennen. Gaan ze op kop rijden met een fanatisme alsof ze willen laten zien ‘kijk eens wat ik nog kan’. Maar wij oudere masters – voortaan wensen we graag ter onderscheid worden aangeduid als Oude Meesters – kunnen heus nog wel het wiel houden.
Soms rijdt zo’n Afvallige plotseling 50 meter voor de groep uit. Niet omdat hij te hard voor de Oude Meesters rijdt, nee, die kunnen het tempo best wel aan. Nee, zo’n Afvallige weigert de navigatie te raadplegen of beschikt niet eens over een nieuwerwets ding en rijdt gewoon rechtdoor terwijl we toch echt linksaf moeten. De groep moet de longen uit het lijf om hem weer terug maar de kudde te roepen.
Is er trouwens nog wat te vertellen over deze rit van de Oude Meesters in gezelschap van de Afvalligen? Ehh… ja pfff, het was een leuke rit, maar dat wisten we vooraf eigenlijk ook al. Natuurlijk weer koffie en appelgebak bij Lolas.
We rijden de rit al jaren en de route verschilt het ene jaar nauwelijks van het andere. Met elk jaar dezelfde stoplichten, elk jaar over dezelfde bruggetjes en elk jaar dezelfde plekken waar we fout rijden. Maar niemand die dan moppert dat zo’n foutje het gemiddelde naar beneden haalt. Oude Meesters halen hun neus op voor Strava.
Mari van Lieshout
Reactie plaatsen
Reacties