Wat een feestbeest, die Sjaak

Wat een weerzien en wat een welkom! ‘Niet met jullie natte kleding op die stoelen,’ begint Sjaak. Hij is niet van plan een vriendelijke toon aan te slaan. ‘Jullie kunnen aan de bar op de houten krukken gaan zitten.’ Een beetje geschrokken van zijn toon kijken we elkaar aan. Het is hem menens.  ‘Anders probeer je op dit uur maar ergens anders koffie te krijgen.’

Ja, zo kennen we die gezellige kroegbaas weer. Altijd lachen met die kerel.

Als brave scholieren nemen we plaats aan de bar. ‘Nog even geduld,’ vervolgt hij op dezelfde toon, de koffie loopt door,’ Oké, nog steeds geen espressomachine. We slikken de teleurstelling weg.

Als Sjaak even zijn plaats achter de toog verlaat en een van ons te ver over de bar leunt, neemt  een bouvierachtig beest Sjaaks plaats achter de bar in. De hond  is al net zo vriendelijk als zijn baas. Hij gromt en blaft ons terug op de houten barkrukken.

‘Kop dicht’ roept Sjaak bij terugkeer achter de toog. Het is niet duidelijk of hij het tegen de hond of tegen ons heeft. En jawel hoor, hij heeft de RVS kan bij de koffieketel volgetapt en schenkt aan de bar onze kopjes vol.

Tegen beter weten in vraagt Gonda aandacht voor de ‘Cappuccino Challenge’. We pakken onze telefoon erbij en proberen de verreden kilometers zelf in het klassement in te voeren. Met zijn armen over elkaar geslagen beziet Sjaak  zwijgend onze actie, hij lijkt warempel wat te ontdooien. Glimlacht hij nou naar zijn klanten? Het moet verdorie niet gekker worden!

Of we wat bij de koffie willen, zal Sjaak kennelijk worst zijn. We moeten om appelgebak vragen en dat heeft hij. Partycetrum Keijzer is per slot van rekening ook een wielercafé, getuige een geëmailleerd bord naast de ingang.

In een oogwenk is hij terug met een blad vol schoteltjes met appelgebak (gebak van de Sligro ad € 4,80 ex. btw, voorgesneden in 12 punten). We krijgen er ongevraagd slagroom bij.