Op zondagochtend 12 april 2026 meldde ik mij bij Van Noord voor de rit naar Uithoorn. Ik had de ritaankondiging van Gonda aandachtig gelezen. Daarin schreef zij dat haar naam was ingevuld als ritmeester in het toerprogramma bij deze rit en dat zij daar pas later achter kwam. Gelukkig vond zij tijd om de rit samen met Mari voor te rijden. De voorbereiding was dus dik in orde. Alleen de koffiestop…..het zou mogelijk even zoeken worden om een zaak te vinden die om 10.00 uur al open was, zo viel er in de aankondiging te lezen.
Want die koffiestop bij T25 is wel een lastige aan het worden. De afstanden zijn lang niet altijd (meer) in overeenstemming met die van de T28 groep. Die van T25 zijn vaak onder of net boven de 100 km en die van T28 er ruim boven. Met andere woorden; T25 vertrekt eigenlijk te vroeg. Ik ben benieuwd hoe dat zich dit seizoen verder gaat ontwikkelen.
Maar goed, ik zat dus gezellig tussen de koffiedrinkende Vlekkers toen een niet bij naam genoemde vriendin van mij binnentrad, in korte broek. Op mijn vraag of dat niet wat koud was luidde het antwoord dat het te warm was voor een winterbroek. Maar hoe zit het dan met beenstukken, vroeg ik mij af. Want die droeg ik gezien de temperatuur zelf. Nou, beenstukken zijn dus not done. Want het elastiek van de beenstukken zorgt voor een ongewenst ‘accent’ in de fietsbroek. Mijn niet bij naam genoemde buurvrouw aan de koffietafel herkende dit. Ook zij draagt van haar lang zal ze leven geen beenstukken. Want het ziet er niet uit en kan dus echt niet. Ik begreep dat dit fenomeen wordt omschreven als het ‘Michelin-mannetje effect’. Maar misschien moet ik niet proberen om dit verder uit te leggen. De conclusie is dus; liever kou lijden dan beenstukken. Moet kunnen vind ik.
Eenmaal onderweg bleek het inderdaad best fris. Ik heb er even uitgelegen vanwege blessureleed maar ik vond het best lekker gaan. Met die conditie zit het wel goed, dacht ik de eerste kilometers. Totdat langzaam het besef doordrong dat we de wind aardig de in rug hadden😅 Gonda en Mari hadden trouwens een leuke route naar Uithoorn uitgezet. En toen we daar aankwamen was de koffiestop snel gevonden; Grand Café Stijl. Ik kende deze zaak niet, maar het bleek zonder meer een gezellige plek om te stoppen. Prima bediening en lekker bananenbrood ook😋
Op de weg terug bleek er inderdaad wel wat wind te staan, maar het was te doen. Door de Meije ging het in 2 groepen en dat vond ik een wijze beslissing van ritmeester Gonda. Ondertussen zat het weer mee en genoten we het grootste deel van de rit van het zonnetje. Onderweg werden er de nodige kiekjes geschoten. Die foto’s zijn gemaakt door de Slimme Fietsbril van Carolien. Zij praat, of schreeuwt als er teveel wind staat, tegen haar fietsbril om commando’s te geven. Voor leuke gadgets moet je bij Carolien zijn😉
Valt er dan helemaal geen kritische noot te plaatsen bij deze rit? Nou ja, eigenlijk wel. Het viel mij op dat er nog steeds Vlekkers zijn die met zo’n ‘verboden’ achterlicht rondrijden. Zo’n ding is niet alleen verboden, maar ook gewoon vaak knap hinderlijk als je erachter fiets. Dat vind ik dan toch wel een beetje raar. Als we als club besluiten dat we dit niet meer willen, waarom zijn er mensen die toch zo’n lampie blijven gebruiken? Zou niet moeten kunnen.
In elk geval, Gonda en Mari, dank jullie wel voor de fijne rit.
Albert van Veen
Reactie plaatsen
Reacties
Het wordt inderdaad tijd dat er behoorlijke beenstukken voor vrouwen ontworpen worden 😇 Het is een drama!