Als er iemand zou zijn die zich met hart en ziel in fietsen op de woensdagochtend zou storten, is dat Kees Arnoldus. De Master der Masters. De verbinder van de dinsdagavondgroep van ‘vroeger’. Ik hoor hem nog zeggen: ‘Compact rijden!’ Ook als we een stukje ‘vrij’ mochten rijden communiceerde hij dat altijd goed.
Geen scheve gezichten, geen gezucht en gemopper achteraf, maar duidelijkheid. Kees is ontzettend belangrijk geweest voor Vlek15, dat realiseerde ik me vooral na zijn ziekte.We zijn heel blij dat Kees er nog is, maar tegelijkertijd verdrietig dat hij nooit meer met ons kan fietsten. Vooral op de woensdag bekruipt me dat gevoel.
Zelf had ik al eens gedacht: we moeten weer eens naar Gorinchem, maar het was Hans Slieker die dat concreet maakte. Zo togen we op een zonnige woensdagochtend met een select gezelschap van acht personen naar Gorinchem. Goudse stroopwafels in de rugzak voor bij de koffie en ons verheugend op een weerzien met Kees en Tineke.
Ja, het was een mooi weerzien. Ook best ontroerend. Want wat was, komt niet meer terug. Maar ik zag toch de spirit van de man die ooit de motor van Vlek15 was, met aan zijn zijde Tineke, bekend om haar befaamde vijgencake (en haar gastvrijheid!) Kees was belangstellend naar iedereen. Herinnerde zich alles. Wist perfect zijn aandacht te verdelen onder de aanwezigen.
Kees, je wordt gemist!
Gonda Schalij
Reactie plaatsen
Reacties