De rit naar Meijendel geldt binnen de Vlek-gelederen als een ietwat beladen tochtje. Want door de jaren heen is deze rit synoniem geworden voor het afscheid van Vlek 15, min of meer een gedwongen afscheid omdat je het tempo niet meer aankunt. Weinigen kijken dan ook uit naar de rit. Zo niet Dirk de Haan.
Dirk vond het wel een goed idee om bij de pannenkoekenboerderij in de Wassenaarse duinen een officiële punt achter zijn 25-jarige (!!!) Vlekcarrière te zetten. De laatste anderhalf jaar was hij zo aan het sukkelen met dat stevige lijf van hem dat hij nauwelijks aan fietsen toekwam. Was hij net geopereerd aan zijn heup, moest hij weer voor een ander ongemak onder het mes. Hij is – werkelijk waar – de tel van al die ziekenhuisopnames kwijt geraakt. Nee, het was mooi geweest bij Vlek, vond Dirk. Voortaan zou hij alleen nog maar gaan fietsen met zijn andere matties, een clubje waarmee hij ook al jaren rond trapt.
Met maar liefst twaalf Vlekkers en vijf andere fietsvrienden van Dirk hebben we de bewogen tocht aangevangen. We fietsten vrijwel parallel aan de A12 zodat we de weg niet kwijtraakten en daarna in een rechte lijn door Den Haag. Bepaald geen toeristische route maar wel snel, dat wil zeggen de kortste weg.
En dan slaat ons de schrik om het hart. We zijn even bang dat Dirk niet eens Meijendel zal halen. Want opeens tuimelde hij midden in Den Haag van zijn fiets. Of hij nu een stoeprand raakte, op het achterwiel van zijn voorganger reed of plotseling moest uitwijken voor een gehaaste moeder op een bakfiets, wat de oorzaak ook mocht zijn, Dirk ging tegen het asfalt. En best hard ook. Gelukkig viel hij niet op zijn onlangs geopereerde heup wel op die andere heup, ongeveer het enige lichaamsdeel dat nog in oorspronkelijke staat is. Even een minuutje bijkomen van de schrik, kijken of alles nog heel is en dan maar door. Dan blijkt er een stuk uit zijn helm te zijn weggeslagen, het is de enige zichtbare schade. Zijn helm (nog altijd dezelfde die Dirk 25 jaar geleden aangeschafte) heeft Dirks rit naar Meijendel gered.
Dat hij de 25.000 kilometer bij Vlek niet vol heeft kunnen maken, heeft Dirk toch een beetje pijn gedaan. Hij had best opgenomen willen worden in de Vlek Eregalerij. Maar als goedmaker ontving hij een unieke medaille: de 24.000 kilometer-medaille. Elk cijfertje is met respect in het klatergoud gegraveerd. Nooit eerder is deze medaille uitgereikt en Jan Aarnout beloofde dat deze ook nooit meer uitgereikt zal worden.
En dan was er nog die andere verrassing van de voorzitter. In alle vroegte voor vertrek had Jan Aarnout speciaal voor Dirk thuis nog gauw een tosti gebakken, jarenlang Dirks favoriete tussendoortje waarmee hij weer voldoende maagvulling had om de tweede helft van de rit uit te rijden. Hoe vaak hadden de Vlekkers het vertrek na de koffiestop niet moeten uitstellen omdat Dirk nog wachtte op zijn bestelling.
We zagen Dirk te weinig aan de start de laatste jaren. Hij was een vrolijke, vertrouwde verschijning met zijn gladde, bruine benen. En natuurlijk die eeuwige rugzak, waarschijnlijk net zo oud als zijn helm en waarvan de inhoud voor ons Vlekkers altijd een groot mysterie is gebleven. We hebben het hem tijdens de rit naar Meijendel nog maar eens gevraagd. Wat draag je toch altijd mee Dirk? Maar ook deze keer lacht Dirk een helder antwoord weg: ‘O, gewoon wat spul dat ik onderweg nodig kan hebben.’ Het zal toch geen tosti-ijzer zijn dat hij al die jaren meesleept.
Mari van Lieshout
Reactie plaatsen
Reacties
Mooi verhaal over markante man! Het ga je goed Dirk!