T25 had afgelopen zaterdag weer eens een 'externe' rit. Ik voel er altijd wat ongemak bij. Niet bij de rit zelf - daarmee zit het doorgaans wel snor - nee, het is de aanduiding 'extern'. Jeugdtrauma. Op kostschool leefden wij als internen in een voortdurende guerrilla met de externen. Die buitenpoorters waren maar watjes wisten wij, met dat soort wilde je niet geïdentificeerd worden. Het zal daarmee te maken hebben. Ik wil niks meer met extern te maken hebben.
Maar met de externe rit jaargang 2026 blijkt niks mis. In tegendeel. Een fraaie omgeving (Gelderse Vallei), een lekker temperatuurtje (17-20 graden Celsius) en een mooie route uitgezet door een ervaren ritmeester (Hans S.) Je zou het voor veel minder doen.
De eerste kilometers zijn zoals gebruikelijk. Er wordt wat gekeuveld, we stellen vast dat het nog te vroeg is om de armstukken omlaag te stropen en we nemen vooral in stilte de ons grotendeels onbekende omgeving waar. We snuiven de geuren op van seringen in de voortuinen van Maarn, het gekeerde hooi voorbij Maarsbergen en we inhaleren in de met vlaggetjes versierde straten van Scherpenzeel de dieseldampen van tientallen oude tractoren. Als we dan toch niet verder kunnen door dat mechanisch geweld, kunnen we maar net zo goed meteen aan de koffie. We hebben er immers al 25 kilometers opzitten.
En verder gaat de rit. Dwars over de Edense Heide. Onze militairen laten het vandaag gelukkig uit hun hoofd om weer eens te oefenen met springstoffen. Geen wolf te zien trouwens, wel een grote schaapskudde. We fietsen rap verder en bereiken het monument op de Ginkelse Heide dat herinnert aan wat zich daar in 1944 heeft afgespeeld: de luchtlanding van duizenden parachutisten op de Veluwe als voorbereiding van de operatie Market Garden. Het monument is een indrukwekkend eerbetoon aan de vele slachtoffers. Het is een passende locatie voor een ander eerbetoon, weliswaar van een heel andere orde maar toch: Pieter Hermans wordt op deze historische plek onderscheiden met voor ons Vlekkers evengoed een historische prestatie: de medaille voor de 50.000e kilometer bij Vlek!
Slechts vier leden gingen hem voor. Gonda hing de medaille met ontzag én met een innige omhelzing om de nek van een in het geheel niet verraste Pieter. 'De top van het klassement voor de meest verreden kilometers zal ik niet halen, daarvoor is de concurrentie te groot' aldus de laureaat. 'Maar een plekje omhoog moet er zeker in zitten.'
En weer verder. Op naar de koffie, tosti's en pannenkoeken in Wolfsheze, we hebben in oostelijke richting gefietst en gaan weer westwaarts de Gelderse Vallei in. Hans geeft ons het groene licht om straks een paar kilometer 'vrij' te rijden, maar vergeet het vertrekpunt aan te geven. Een gemiste kans voor de Oude Meesters om te laten zien wat ze (nog) in huis hebben.
Ineens stuurt de navigatie ons een parkeerplaats op. Warempel, het zit er al op. Het had nog wel even door mogen gaan daar in die vallei. Volgend jaar dan maar weer.
Mari van Lieshout
Reactie plaatsen
Reacties