BETAV

In mijn wiel kruipen

Marijn de Vries heeft een column in de NRC hieraan gewijd nadat Jonas Vingegaard was gecrasht tijdens een training in Spanje, omdat hij zich had laten opjutten door een amateurrenner.

En Marijn deelde haar ervaring dat er een gast in haar wiel kroop, om er na een tijdje uit te komen, haar in te halen en op hogere snelheid verder te fietsen. Uitstekend hoor, ware het niet dat hij dat tempo niet kon vasthouden. Gewend aan constante wattages trappen als zij is, achterhaalde zij hem en kon zij niet anders dan hem geërgerd inhalen.

Volgens haar is de zelfoverschatting hardnekkig bij deze figuren (zij zou m/v willen zeggen, maar het zijn altijd mannen). En ja hoor, na een tijdje haalde hij haar weer in om opnieuw op hogere snelheid verder te fietsen. Wat er vervolgens gebeurde laat zich raden. Zij haalde hem wéér in, maar nu was zij zo pissig dat zij er zelf de sokken inzette, en – zij was er niet trots op – een: „echt heel sneu gedrag dit” over haar schouder snauwde.

Bij Vlek 15 is het juist de bedoeling om in het wiel te kruipen. We zijn niet voor niets een wielertoerclub die het “samen uit en samen thuis” huldigt. Gezamenlijk een toertocht vervullen blijkt voor de meeste deelnemers zo’n opgave dat zij het kopwerk graag schuwen. Bij de T28’ers vervult nu slechts een handvol die rol. En het worden er door verschillende redenen steeds minder: De één fiets niet meer zo vaak, een tweetal hebben zichzelf door opgelopen “schade en schande” naar achterzijde van het peloton verbannen en een andere gigant is naar het zuiden van het land verhuisd.

BETAV, met een lengte 170km en een noordoostelijk wind van minstens kracht van 4, zou na de koffie een behoorlijke inspanning vergen. Als ritmeester hoop je bij zo’n weersverwachting op de komst van sterke mannen. Zelf had ik in de loop van de week een telg van de grondlegger van de rit (Bauke Minkema) aangespoord om mee te rijden.

Met zijn toezegging op zak en de opkomst van Jan vingen we de rit met vijf man vanaf de Noord  aan. De toegezegde zesde man, Geert Minkema, zou bij Polsbroekerdam aansluiten maar daar aangekomen volgde een desillusie. Geert had de vorige dag iets te uitbundig een feestje gevierd en liet via WhatsApp weten dat hij brak was.  De vijfde man, Ron, meldde zich, zoals bij aanvang van de rit was aangegeven, na 50km af. Met zijn vieren zijn Ad, Albert Veraart, Jan en ik naar het oostelijke puntje gereden. Bij Opijnen verlieten we vanwege de dijkophogingen de Waalbanddijk en bereikten al meanderend via Varik, Ophemert; het keerpunt van BETAV . Hier keerde de wind zich tegen ons.

Vanaf de koffiestop bij Eetcafé De Tol werd een beroep op de sterke mannen gedaan. Om beurten deden Jan en ik het kopwerk. Bij Beesd zou Albert afhaken maar hij gaf aan nog een half uurtje mee te rijden. In zijn laatste kwartier nam Albert de koppositie. Met veel plezier kroop ik tot bijna aan Middelkoop in zijn wiel. Daarna hebben Jan en ik het werk weer over genomen. Op de pont van Schoonhoven kwam Ad bijzinnen en zag dat we de 170km niet zouden halen. De suggestie om er 10km aan te plakken vatte geen post bij hem. Toch heeft Ad, na onze gedagzegging bij de Fantasielaan in Goverwelle, zijn portie kopwerk naar Gouderak inclusief een omleiding op de Gouderaksedijk verricht.

Allemaal toch sterke mannen……..

Wolter Seinen