Met z’n zevenen waren we die zaterdagochtend samengekomen voor ‘Omloop het sprookje’. Het getal 7 en een bijpassend sprookje, dan kom je al snel uit bij de 7 geitjes. En die waren er klaar voor: Arnold, Marcel Moons, Ad, Ron, Albert Veraart, Mark en Jacco.
De lucht was blauw en de polders lagen er rustig bij. De benen voelden goed en de kilometers vlogen voorbij. De rit naar het zuiden was een waar sprookje.
Het peloton trok soepel over de dijken richting Kaatsheuvel. De polders maakten plaats voor dichte bossen en uitgestrekte zandverstuivingen. Gaandeweg werd het drukker want ook de elektrische bejaarden waren ontwaakt. Met de contouren van de Efteling op de achtergrond genoten de zeven geitjes volop van de prachtige natuur.
De oplettende lezer mist iemand in dit sprookje.
Na zo’n 80 kilometer bereikte de groep de felbegeerde koffiestop bij De Drie Linden. Net zoals in het sprookje was daar ineens het achtste geitje. Hij sloot aan in fietskleding bij de koffiestop. Daar zat ie, de wolf in fietskleding, op het terras van de Drie Linden en gezellig dat ie het vond! De wolf was vermomd, niet in Vlektenue, maar met zijn Bianchi-tricot. Tegenwoordig heeft ie ook een onderkomen in Cromvoirt. Geitjes misleiden was z’n doel, de rit overslaan en direct naar de appeltaart van de Drie Linden gesprint. Hopelijk heeft de wolf voldoende aan deze voeding en blijven de geitjes gespaard. Er zijn tenslotte al genoeg ritten waarbij niet het volledige peloton terugkeert naar Gouda.
De ritmeester kreeg argwaan, wanneer zou de wolf zijn ware identiteit tonen? Wie zou het eerste slachtoffer worden?
De rit zette zich voort naar het noorden. De groep was bezig met de tegenwind en dat stemde de ritmeester nog ongeruster. Niemand was bezig met het ‘achtste geitje’. Onachtzaamheid in de groep, kan een moment zijn voor de wolf om toe te slaan, dacht de ritmeester.
We naderden de brug bij Heusden. Eerst Heesbeen, een niets betekenend plaatsje. Zou hier de Grote Boze Wolf iemands been pakken? Een bijzondere wending vond plaats toen de achtste Vlekker afzwaaide. Dag Pieter, leuk dat je even aansloot, fijne dag he…… en meer van dit soort afscheidswoorden. Zo verdween de wolf in fietskleding uit het zicht terug naar zijn hol.
Wat een ontzettende anticlimax van dit ritverslag!
Werd het alsnog spannend? …..Goed….., het was wat harder werken tegen de wind in, dan op de heenweg, spannender zou het niet worden. Er gebeurden gelukkig ook geen ongelukken, geen nare weggebruikers met vervelende manoeuvres, nee, gewoon een heerlijke rit. Esmeralda bracht ons weer de Krimpenerwaard is. Een brug over de Lek met haar naam zou niet misstaan, maar dat blijft een sprookje.
Jacco Seinen
Reactie plaatsen
Reacties
Geweldig, complimenten!