Er was eens, heel lang geleden. Om precies te zijn: het jaar 2004. Vlek 15 vierde zijn 20-jarig bestaan met Emile als voorzitter, ondersteund door secretaris Henk E en penningmeester Ben. PeterdG, Klaas en Abra vormden de toercommissie. Zo staat het allemaal keurig opgetekend in Het Laatste Nieuws nr. 101, samengesteld door de nieuwe redactie: Pieter, Herman Roem en LeoW. Dat drietal nam destijds met enige gezonde spanning het stokje over van Kees Arnoldus, die jarenlang had gezorgd voor een steeds dikkere én fraaier vormgegeven editie van ons clubblad.
In diezelfde tijd trad ook een jonge wielrenner toe tot het peloton van Vlek 15. Zijn naam was Jacco. Hij hield van fietsen. Sterker nog: hij hield van stevig doorfietsen. Vooral op woensdagavond was hij steevast een van de sterkhouders. Dat is ook wel te zien aan de cijfers, want met bijna 15.000 avondkilometers behoort hij inmiddels tot de all-time top-3. Al in 2018 werd hij onderscheiden met de versierselen van de 10.000 kilometer avondmedaille.
Het leek allemaal bijna te mooi om waar te zijn. Bijna een sprookje.
Maar zoals in ieder goed sprookje was er ook een vloek.
Want zodra de zon op zaterdag of zondag opkwam, leek het pad naar de Aakwerf – en later naar Van Noord – op mysterieuze wijze te verdwijnen. Waar andere Vlekkers week na week hun weekendkilometers verzamelden, bleef Jacco opvallend vaak onzichtbaar. Was het een betovering? Werd het spoor naar de start telkens uitgewist? Niemand die het wist. Soms verscheen hij gewoon.... in Maastricht 😅.
Ondertussen ontvingen steeds meer Vlekkers de felbegeerde gouden 10.000 kilometer-medaille voor de weekendritten. Albert van Veen, Frans, Ad, Mari, Ico, Carl, Gonda, Marcel, Ruud, Walter & Wolter, Carolien en ikzelf… allemaal lid geworden in 2004 of later, maar inmiddels al geruime tijd trotse dragers van die gouden plak.
Toen brak het jaar 2025 aan.
Dat moest wel het jaar worden. De symboliek kon nauwelijks mooier zijn: 2025 was een jubeljaar, een jaar van spirituele vernieuwing en daarmee natuurlijk ook een uitgelezen jaar voor een huldiging. De medaille werd dus alvast besteld.
Maar toen sloeg het noodlot toe.
Een onoplettende automobilist reed Jacco van zijn fiets en de kilometerteller bleef steken op 9.700 weekendkilometers. Zou de vloek dan toch sterker zijn?
Dan maar 2026.
De voortekenen waren gunstig, totdat een bericht ons deed terugdenken aan de Olympische mountainbikerace van Mathieu van de Poel in Tokyo. Daar was een plankje weg uit het parcours en vervolgens na een spectaculaire val ook de verwachte medaille foetsie.
Iets soortgelijks overkwam Jacco. Er bleek onverwacht gesleuteld aan het MTB-parcours bij Doorn (was het inderdaad daar?) en via een schans werd hij met fiets en al door de lucht gekatapulteerd. Opnieuw leek het sprookje een verkeerde wending te nemen.
Gelukkig zijn de restverschijnselen van die val inmiddels te verwaarlozen en kan Jacco weer doen wat hij het liefste doet: fietsen. Mountainbike, gravelbike, avondritten… allemaal prachtig natuurlijk, maar eigenlijk totaal niet relevant. Want het gaat natuurlijk om de weekendkilometers. En om die ene medaille. Die al klaar lag in 2025.
Zoals het een goed sprookje betaamt, was het einde nog lang niet geschreven. Zelfs tijdens de Omloop Het Sprookje van 31 mei jl. bleef de medaille veilig opgeborgen in het fietstasje van jullie verslaggever. Want ja… 9.918 kilometer is toch echt nog geen 10.000. En alsof een boze tovenaar zich er persoonlijk mee bemoeide, wist Jacco ook de daaropvolgende weekenden de weg naar Van Noord opnieuw niet te vinden. Maar… geen sprookje zonder happy end.
Juist tijdens het fietsweekend van 4 en 5 juli werd de betovering eindelijk verbroken. De magische grens werd alsnog overschreden en de teller kwam uit op maar liefst 10.148 weekendkilometers.
De medaille is daarmee meer dan verdiend.
Alleen bevindt die zich op dit moment nog in een zadeltasje in Slovenië. De officiële uitreiking zal dus nog heel even op zich laten wachten. Maar ach… ook in sprookjes leven de helden niet altijd meteen nog lang en gelukkig. Dat komt nog wel.
Chapeau en gefeliciteerd Jacco!
Albert Veraart
Reactie plaatsen
Reacties
Leuk verslag!