Op 4 en 5 juli werd het Vlek 15 Fietsweekend 2026 georganiseerd. Hier volgt een verslag van dit event.
Het vertrek
In de vroege ochtend van zaterdag 4 juli verzamelden een groep van 13 Vlekkers zich voor het Gezondheidscentrum Bloemendaal. Wat vooraf zo simpel leek, namelijk het verdelen van fietsen en passagiers over de auto’s, werd toch nog ingewikkeld en onnodig spannend. Een niet bij naam genoemde Vlekker vertelde bij aankomst dat hij zijn paspoort vergeten was. Paniek, bij sommigen althans. Anderen reageerden juist laconiek, of recalcitrant. Met piepende banden scheurde er eentje weg, met de auto wel te verstaan, om paspoorten thuis te gaan ophalen. Weer een ander kon zijn paspoort alsnog thuis ophalen, omdat de chauffeur van dienst zo vriendelijk was om langs zijn huis te rijden.
Na enige vertraging vertrok het gezelschap naar Duitsland. Sommigen volkomen relaxed, want mét paspoort. Anderen, zonder paspoort, met een ongerust hart. Krijgen we een grenscontrole of niet?
Het dilemma
Je zou denken, een paspoort vergeet je niet. Zeker wanneer je kijkt naar het profiel van de gemiddelde Vlekker. Gedegen opvoeding, goede opleiding, prima baan, gestructureerd en georganiseerd. Hoe kan het zijn dat je dan toch je paspoort vergeet? Nou, dat zit dus zo.
Bij het ontwaken sta je als deelnemer voor een dilemma. Namelijk, trek je je fietsbroek alvast aan? En ga je dan vervolgens ruim 2 uur zitten broeien in je, met een schokdempende zeem gevulde, broek? Of doe je dat niet en neem je de gok dat je voldoende tijd en ruimte hebt om je bij aankomst om te kleden?
Bij menig Vlekker levert het hiermee gepaarde gaande besluitvormingsproces zoveel spanning op, dat het thuisfront – dat speciaal uit bed was gekropen om je uit te zwaaien – zich hardop begint af te vragen of hij/zij niet beter in bed had kunnen blijven liggen. Alleen dus, zonder jou, want jij bent lekker gezellig maar niet heus.
Op dat soort momenten vergeet een mens dus zijn paspoort.
De aankomst in Duitsland
Zonder files en grenscontroles arriveerde de Vlek-karavaan bij het hotel Nell Breuning in Herzogenrath. Dick Loef begroette ons daar, want hij had een extra overnachting geboekt vanwege een zakelijke afspraak in de buurt. Als een geoliede machine, of een goed ingespeeld team, worden dan fietsen van dragers en uit auto’s gehaald. En gaat iedereen zich gereed maken voor vertrek (we mochten meteen al in de kamers!).
Niet veel later, alsof het zo was afgesproken, stonden alle deelnemers klaar voor vertrek. Het organisatieteam, bestaande uit Jacco en Mari, had voor zowel de T25 als de T28 groep voor het hele weekend mooie routes gebouwd. T25 ging op dag 1 vooral in het grensgebied fietsen en T28 ging hoogtemeters maken in Zuid Limburg.
Voor het vertrek bleek dat er een jarige was, namelijk Henk E. Hij kondigde aan dat de koffie en het gebak voor zijn rekening waren. Hij reed met T25 mee, maar zijn aanbod gold ook voor de T28 jongens. Prompt werd hij toegezonden met Lang zal hij Leven. Hadden we dat ook gedaan als hij niet getrakteerd had? TUURLIJKš Hulde aan Henk!
We wensten elkaar veel plezier en veilige fietskilometers en vertrokken.
Dag 1
Wat maakte de T28 groep mee op dag 1? Nou, het schijnt dat ze lekker gefietst hebben en ook onderweg een lekkere lunch hebben verorberd. Dat vertelden ze namelijk bij terugkomst en wij geloven ze.
En hoe zat het dan met T25? Nou, dat gezelschap stond al na 10 km stil. De fiets van Einte had het opgegeven en gezamenlijk reed het peloton naar Landgaaf, waar een vriendelijke fietsmonteur wat later constateerde dat het probleem alleen kon worden gefixt door een Specialized-dealer. Er werd besloten om meteen maar een koffiestop te houden – met vlaai – in afwachting van het verdict van de fietsenmaker.
Is er ooit zo snel een koffiestop geweest? Waarschijnlijk niet. In elk geval ging het peloton, zonder Einte die terecht kon bij een Specialized-dealer in de buurt, met flinke vertraging verder met de route. Een niet bij naam genoemde Vlekker maakte zich zorgen of het diner, dat volgens goed Duits gebruik pünktlich om 18.00 uur zou aanvangen, wel gehaald zou worden. Maar dat zou allemaal goedkomen. We hadden zelfs nog tijd voor een lunch op een leuke locatie. Er moest besteld worden door middel van ingewikkelde formulieren in een paradoxaal genoeg Downies en Brownies achtige setting.
De route was leuk en later bleek dat Einte deze ook, in zijn uppie, toch bijna had voltooid op zijn gerepareerde fiets. Hij was dan ook de Held van de dag.
Een wilde avond in Hertzogenrath
We genoten van een prima diner in het hotel. Dat dus pas om 18.15 uur begon, hetgeen zeer teleurstellend was, omdat dit betekent dat we zelfs de Duitsers niet meer kunnen vertrouwen.
Na het eten besloten we om de stad nog even in te gaan. Het bleek dat er eigenlijk niemand vooraf had geïnformeerd naar eventuele bezienswaardigheden in deze stad. Wat bleek, die zijn er ook niet. Volgens Chat GPT is Hertzogenrath minder geschikt als je een bruisend uitgangsleven zoekt. Wisten wij veel. Van alle plannen om eens flink door te zakken kwam dus niets terecht!
Margreet en Peter voelden aan dat de stemming flink zakte en trakteerden iedereen op een lekker Italiaans ijsje. Kudo’s voor dit sympathieke echtpaar!
Verder wil je niet op straat gevonden worden in Hertzogenrath, dood of levend. Boeien, we kwamen om te fietsen.
Dag 2
Op dag 2 besloten de T28 mannen de Duitse heuvels op te zoeken. T25 ging hoogtemeters maken in Zuid Limburg.
Wat maakte de T28 groep mee op dag 2? Nou, het schijnt dat ze lekker gefietst hebben en ook onderweg een lekkere lunch hebben verorberd. Dat vertelden ze namelijk bij terugkomst en wij geloven ze. Wel hadden ze 2 lekke banden en wat regen onderweg. Maar de sfeer was goed.
En hoe zat het met T25? Om te beginnen; het bleef bijna de hele dag droog. Op het laatste stukje na. Verder was er een gezellige koffiestop met vlaai in Berg en Terblijt. Daar werd uw verslaggever aangesproken door een man die met zijn zoon het Pieterpad (de gravelvariant) aan het fietsen was. Ze wonen in Gouda en zagen aan ons clubshirt dat we plaatsgenoten waren. Er kwam een gezellig gesprek op gang, dat bijna ontspoorde omdat een niet bij naam genoemde Vlekker een opmerking maakte over de elektrische aandrijving van de fiets van de man. Terwijl die fiets helemaal geen elektrische aandrijving bleek te hebben. We maken wat meeš
De route was in elk geval fraai en het gezelschap was aan elkaar gewaagd. Dat wil zeggen, totdat we bij één van de vele steile heuvels kwamen. Want dat was het startsein voor Margreet om iedereen naar huis te fietsen. Er sneuvelden vele ego’s die dag.
The End
Aan alles komt een einde, dus ook aan het superleuke en puik georganiseerde fietsweekend. De deelnemers waren Jacco Seinen, Leo de Leede, Einte Elsinga, Henk Emmerzaal, Gonda Schalij, Jan Smid, Ico Kloppenburg, Mari van Lieshout, Dick Loef, Margreet Sturm, Peter Wielaard, Johan van Zijl, Leo Wartenbergh en uw verslaggever.
Nabrander
Het oorspronkelijke plan was om te kijken of we zondagavond nog ergens gezamenlijk konden dineren, maar uiteindelijk werd besloten dat iedereen meteen naar huis zou gaan. Jacco besloot om in Gouda nog gezellig samen met Esther te gaan eten bij restaurant Kamphuizen aan de Hoge Gouwe. En daar brak dus brand uit in de keukenš± Jacco (en Esther) verrichtten een heldendaad door de brand snel te blussen. Er verscheen zelfs een artikel in de krant, waarin melding werd gemaakt van het snelle optreden van 'het personeel'. Weten we ook meteen waarom Jacco op zo’n dure fiets rijdt; hij heeft gewoon een bijbaantje in het restaurant!
Conclusie
Het was een geweldig weekend. Veel dank aan de organisatoren en alle deelnemers!!
Albert van Veen
Reactie plaatsen
Reacties